‘Niemand is een eiland in de oceaan’. Dit ingekaderd zinnetje trof puntjudith als kind aan in het huis van haar grootouders in de Ardennen en deze zeven woorden vormen haar tot vandaag als mens en artiest. Haar muziek is een zoektocht naar verbinding. Iets wat in onze samenleving steeds meer naar achteren lijkt te verdwijnen in een overload aan alledaagse chaos en individualisering.
De liefde bracht puntjudith een paar jaar geleden naar Brussel. Haar nieuwe werk is dan ook bijna een liefdesverklaring aan deze stad, het kloppend hart van een continent dat niet meer kan kiezen tussen het verleden en de toekomst. Ze vindt er nieuwe vriendschappen, schoonheid en menselijkheid in alle facetten. Maar ze duikt er ook in het leven van haar opa, Max Kohnstamm. Hij was een van de briljante geesten die in de jaren ‘50 vorm gaf aan de Europese Unie en zo onnoemelijk veel mensen verenigde onder dezelfde vlag. Zijn gedachten over samenwerking en hoop maakten een blijvende indruk op haar. Maar precies dat gedachtegoed lijkt decennia later opnieuw onder de druk te staan.
Haar nieuwe muziek, waar audiofragmenten en zinnen uit brieven van haar grootvader en haar eigen dagboeken als een rode draad doorheen lopen, is evenveel een knipoog naar het verleden als het een liefdesbrief aan de toekomst is. De sound is alvast onnavolgbaar: donkere beats, pulserende bassen en rauwe geluiden laat ze schijnbaar moeiteloos versmelten met magistrale poëzie. Haar nieuwe nummers geven hoop en troost te midden van alle chaos om ons heen.
Dat klinkt ambitieus, maar puntjudith komt niet uit het niets. Nadat ze in 2021 haar eerste EP ‘Snelweg’ uitbracht en daarmee OOR-talent werd bij de Popronde, ontpopte ze zich steeds meer tot een multidisciplinaire duizendpoot. Haar tweede EP ‘Lawines’ bracht ze in 2022 samen uit met een film die in première ging tijdens het Nederlands Filmfestival en draaide op ADE. Het jaar erop stond in het teken van samenwerkingen met andere artiesten als Spinvis en De Toegift, maar momenteel staan de schijnwerpers opnieuw vol op haar, door de verschijning van haar fantastische debuutalbum ‘Stad van Glas’. In ware Europese traditie onder een Belgisch label, of wat had u gedacht?